Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.internal_encoding is deprecated in /home/ustunyet/public_html/libraries/joomla/string/string.php on line 28

Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.input_encoding is deprecated in /home/ustunyet/public_html/libraries/joomla/string/string.php on line 29

Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.output_encoding is deprecated in /home/ustunyet/public_html/libraries/joomla/string/string.php on line 30
Daniel’in hikayesi - Annesi anlatıyor
004.jpg
   
005.jpg
   
007.jpg
   

   

Daniel’in hikayesi - Annesi anlatıyor

Kullanıcı Oyu:  / 0
En KötüEn İyi 
Ayrıntılar

İki çocuğum var ve oğluma (11 yaşında) yapılan test sonucunda üstün yetenekli tanısı kondu. Öğretmeninin önerisiyle birinci sınıfı atladı.

Başlarda notları açısından her şey iyi gidiyordu, fakat sınıf onu bir türlü tam olarak kabul edemedi. Beşinci sınıfa kadar da hep aynı öğretmen geldiğinden (biz onun diğer öğretmenin aksine sınıf atlama konusuna olumsuz baktığını sonradan öğrendik), durum onun için gittikçe dayanılmaz hale geldi. Konuşmaya gittiğimizde, “Daha ne istiyorsunuz, bütün notları pekiyi.

Başka öğrencilerin daha büyük sorunları var.” deniyordu. Derste neredeyse hiç söz hakkı verilmiyordu, çünkü “sen zaten biliyorsun” deniliyordu. Bazen ilave ödevler veriliyordu, fakat bunlar tüm ödevlerle aynı zorluk derecesindeydi ve sadece daha fazlaydı.

Bunu üzerine okul psikologuna gittik ve yapılan testten sonra, bir daha sınıf atlama konusunda ne düşündüğümüzü sordu. Konuyu çok düşündük, ayrıca okul yönetmelikleri de buna uygun değildi, ama Daniel o kadar mutsuzdu ki, onun liseye gidene kadar bir yıl daha bu ortamda acı çekmesini istemiyorduk. Biz de bir okul bulduk ve savaştık ve sonunda da başardık. Daniel, yakın şehirdeki bir lisenin fen bölümünde yedinci sınıfa başladı. Tüm çocuklar ondan neredeyse 2 yaş daha büyük olmalarına rağmen ortama iyi uyum sağladı ve bu yaptığımızın en doğru karar olduğunu halen söylüyor. Şimdi sekizinci sınıfta ve hala neredeyse hiçbir şey öğrenmiyor ve notları da ortalama düzeyde, ama o mutlu olduğu sürece biz de mutluyuz.

Çok küçük yaşlardan beri okul dışında birçok faaliyetle desteklediğimizden (koro, piyano, karate), günü artık o kadar dolu ki, sabah 7 gibi evden çıkıyor ve akşam 18 gibi eve geliyor. Sonrasında da o kadar yorgun oluyor ki, kısa sürede uyuyor. Öğleden sonra faaliyetlerini o kadar seviyor ki, hiç birini bırakmak istemiyor, ama ben onu bu kadar yorgun gördükçe, bazen düşünüyorum. Bu kadar yoğun olmasa da, biraz canı sıkılsa ve hayatını biraz daha rahat yaşasa diye. Yakın zamanda ergenliğe girecek ve ben şimdiden endişelenmeye başlıyorum.

>>> Ben de yaşadıklarımı paylaşmak istiyorum diyorsanız, bize yazın. Yayınlayalım! Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir. Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

   
© ustunyetenekliyiz.biz